czwartek, 19 marca 2015

Promyk

            Promyczku, pamiętaj, gdy czynisz dobro, to ono do ciebie wraca. Każda żywa istota potrzebuje miłości, a ci, co sami jej nie potrafią dać – zrozumienia. Narodziliśmy się po to, by kochać, Promyczku. Nigdy o tym nie zapomnij. Mama cię kocha, Promyczku.

            – Nie… proszę… zostaw mnie. – Zdławiony przez płacz szept wydawał się kwileniem zranionego pisklęcia, błagającego o pomoc.
            On był nauczony: pomagać należy każdemu. Czy to człowiekowi, czy zwierzęciu, a nawet zwykłej roślinie, która wedle przekonań wielu niczego nie czuła.

            Bzdura!
            Mama by nie kłamała.